Wystawa ukazuje losy uratowanych dzieci, wywiezionych z obozu przejściowego w Zamościu w 6-ściu „transportach śmierci” do dystryktu warszawskiego. Zimą 1942/1943 r. skierowano z obozu przejściowego w Zamościu do trzech powiatów: Siedlce, Garwolin i Mińsk Mazowiecki 5432 osoby, głównie dzieci i starców.
Na wystawie omówione zostały poszczególne etapy ich gehenny: wysiedlenie z rodzinnego domu, odłączenie od rodziców w obozie przejściowym w Zamościu, transporty do dystryktu warszawskiego, akcja ratowania i opieka miejscowej społeczności, pobyt w „rodzinach zastępczych”, szpitalach i placówkach opiekuńczych, wybrane aspekty z życia codziennego oraz powroty w rodzinne strony. Na wystawie podjęto zagadnienia pomocy udzielonej przez społeczeństwo Warszawy: ratowanie dzieci na Dworcu Wschodnim w styczniu 1943 r., umieszczanie wysiedlonych dzieci przybyłych do dystryktu na leczenie do warszawskich szpitali oraz działalność stołecznych „Kół Opiekuńczych”.