Wyzwaniem polityki przestrzennego zagospodarowania kraju oraz polityki Unii Europejskiej jest osiągnięcie spójności terytorialnej kraju, zarówno pod względem ekonomicznym jak i społecznym. Wysoki stopień dysproporcji rozwoju społeczno-gospodarczego na poziomie krajowym i regionalnym zaliczano do głównych problemów gospodarki państw członkowskich. W celu ograniczenia rosnących zróżnicowań przestrzennych podejmowane są działania w ramach unijnej polityki regionalnej. Jednym z nich jest niwelacja różnic pomiędzy obszarami Polski, które charakteryzują się niskimi wskaźnikami społeczno-gospodarczymi oraz niekorzystną lokalizacją, a ośrodkami wzrostu i zatrudnienia.
W przygotowaniu projektu Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 wzięli udział przedstawiciele resortów, regionalnych jednostek planowania przestrzennego oraz departamentów rozwoju regionalnego w Urzędach Marszałkowskich, a także eksperci naukowi. Ponadto uwzględniono uwagi wynikające z Prognozy Oceny Oddziaływania na Środowisko oraz jej konsultacji społecznych, stanowiska Państwowej Rady Gospodarki Przestrzennej, a także uzgodnień z resortami i podlegającymi im instytucjami.