Wystąpienia prelegentów dotyczyły tematów tj.:

1. „Profilaktyka i resocjalizacja dzieci i młodzieży w systemie edukacji”

prof. dr hab. Marek Jerzy Konopczyński – profesor nauk społecznych, pedagog resocjalizacyjny, Pełnomocnik Ministra Sprawiedliwości ds. Nieletnich

2. „Nie ma trudnych dzieci, są trudni dorośli”

Mirosława Kątna – psycholog, mediator, terapeuta, przewodnicząca Zarządu Krajowego Komitetu Ochrony Praw Dziecka, Dama Orderu Uśmiechu

3. „Wpływ czynników rodzinnych i środowiskowych na poczucie bezpieczeństwa

oraz dobrostan dzieci i młodzieży”

Henryka Krystyna Krzywonos-Strycharska – działaczka społeczna, posłanka
na Sejm RP X kadencji, Społeczny Doradca Rzecznika Praw Dziecka, Dama Orderu Uśmiechu

4. „Prawa dziecka i ich praktyczne zastosowanie w standardach polskich i wzorcach światowych”

prof. Piotr Zygarski – profesor nauk prawnych, samorządowiec, prezes Fundacji Honor Pomagania Dzieciom, Kawaler Orderu Uśmiechu

5. „Bądź uważnym dorosłym - czyli o czynnikach chroniących i czynnikach ryzyka związanych z przemocą"

Maria Sakowicz – pedagog, psychoprofilaktyk, dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Nr 1 w Zamościu

Ważnym punktem konferencji było wręczenie przez Lubelskiego Kuratora Oświaty Medali 100–lecia Kuratorium Oświaty w Lublinie. Wyróżnienia otrzymali wybitni prelegenci:
prof. dr hab. Marek Jerzy Konopczyński, Mirosława Kątna, Henryka Krystyna Krzywonos-Strycharska oraz prof. Piotr Zygarski – osoby od lat zaangażowane w troskę o wychowanie młodego pokolenia oraz budowanie systemów wspierających bezpieczeństwo i dobrostan dzieci i młodzieży. Uhonorowanie ich dorobku stało się wyjątkowym akcentem konferencji, podkreślając rangę wydarzenia i wyrażając głęboki szacunek dla ich zasług.

Wydarzenie stało się ważnym forum wymiany wiedzy i dobrych praktyk, integrując środowiska odpowiedzialne za edukację i wychowanie. Podkreślono, że budowanie bezpiecznej szkoły
jest procesem ciągłym i wymaga współdziałania oraz zaangażowania wszystkich dorosłych. Zwrócono uwagę, że szkoły, przedszkola i inne instytucje oświatowe są naturalnym miejscem, w którym można skutecznie identyfikować czynniki ryzyka, reagować na sytuacje zagrożenia oraz wzmacniać czynniki chroniące, a troska o bezpieczeństwo małoletnich wymaga działań wielowymiarowych – edukacyjnych, wychowawczych, systemowych i organizacyjnych.