Kryzys towarzyszący naszej prezydencji oznaczał niepewność, konflikty i konieczność zmiany planów. Wiele osób obawiało się też, że jesteśmy mało sprawni organizacyjnie, a nasza administracja nieprzygotowana do organizowania spotkań i konferencji przedstawicieli dwudziestu siedmiu krajów. Odbywające się w czasie prezydencji wybory parlamentarne napełniały obawami. W Czechach wewnętrzny konflikt polityczny położył się cieniem na całej czeskiej prezydencji. Również prezydencja węgierska nie należała do zbyt udanych. Wielu Polaków wychodziło więc z założenia, że sukcesem naszego przewodnictwa będzie po prostu uniknięcie większych gaf i ciche przetrwanie do końca grudnia.
Tak się nie stało. Nasza prezydencja była sprawna, profesjonalna i ważna dla Polski i Europy. Kryzys strefy euro trwa już ponad 700 dni i w czasie naszej prezydencji weszliśmy w jedną z najtrudniejszych jego faz. Grudniowe spotkanie premierów ratujące strefę euro zakończyło się umiarkowanym sukcesem. Wciąż więcej przed nami pytań, niż odpowiedzi. Ale udało się przeciwstawić dyrektoriatowi franko-niemieckiemu. Również dzięki polskim wysiłkom Unia nie podzieliła się na kraje strefy euro i resztę. Pozostała tworem „27 minus”, czyli 27 państw minus Wielka Brytania.
Dotychczas byliśmy znani w Europie głównie jako kraj, który pobiera bardzo dużo funduszy europejskich i stawia opór działaniom walczącym ze zmianami klimatu. Teraz nasza tożsamość europejska stała się jasna i wyraźna. Dobre, mocne, proeuropejske wystąpienia Donalda Tuska, Bronisława Komorowskiego przy rozpoczęciu prezydencji oraz Radosława Sikorskiego w Berlinie postawiły nas po stronie krajów, które nie tylko chcą solidarności, ale też popierają dyscyplinę finansową. Solidarność bez dyscypliny doprowadziła bowiem do tak opłakanych jak dzisiaj rezultatów. Z kolei dyscyplina finansowa bez solidarności europejskiej doprowadziłaby do rozpadu Unii.